(5) Өөрөө намхан ч үнэндээ гэвэл тийм их намхан эр явсангүй ээ гэж одоо харин санагдана....1940-өөд оны дундуур хүмүүсийг шинэ бичигт сургах ажил дэгджээ. Манжааг ч дугуйланд адилхан хөөсөн юм байна. Манжаа юм сурдаггүй ээ. Хоёр дахиа, бүр гурав дахиа хөөгөөд, хөөх болгондоо сар болгоод "үнэхээр сурахгүй хүн юм", тэнэг юм байх гэж дархлаад буцаасан гэдэг. Гэтэл мань хүн "Өөрийн монгол бичигтэй, гагцхүү хүний бичиг заалаа, хуучнаа хаялаа" гэж дургүйцэн бачилсан нь тэр байжээ. 1950-аад оны дундуур хөдөө аж ахуйн нэгдэл үүслээ. Хүний үгээр юу л гэнэ дагадаг Манжаа энэ удаа олноос зөрөв. Элсэхгүй гэж зүтгэжээ. Цөөхөн хүн оролгүй үлдсэний нэг нь болж дээ. Нэгдэлд сайн дурын үндсэн дээр элсэнэ гэдэг биз дээ гэж хацраа бувайлган асууна. Тэгж байтал сумын дарга, аймгийн төлөөлөгчтэй ирж уурлаж нэг, учирлаж нэг суучхаад явдаггүй. Манжаа арга буюу нэгдэлд орохоор болж албаны хоёр бөөн баяр бололгүй яахав. Манжаа элсэх өргөдлөө ч гаргажээ. Энэ бүхний дараа ирсэн хэрэг бүтэв гэж баяссан хоёр төлөөлөгч явахаар шийдэж шинэ "гишүүнд" баяр хүргэхээ ч мартсангүй. Тэд гэрээс гарахаар яг хаалганы наана очтол Манжаа: "Хүүхэд, би энэ удаа орлоо. Ер нь тэгээд энэ нэгдэл гэдэг чинь хэзээ тарах юм бэ?" гэж асуусан юм гэнэлээ. Нэгдэл гээч арай гэж энхэр дэвэн хатаж хурааж хумьсан олны амин зуулгыг бусдынхтай нь сайн дур нэрээр хүчээр хольчих нь буруу гэж, бодохоос санаанд нь эс багтаж буруу явдлын учгийг бүр угаар нь мэдэж байсан хэрэг юм. 